soichat

ตอนที่ 1: “เปาน้อยไม่สบาย หรือใจนนไม่ดี?” “ซาลาเปา! อย่ากินหินสิวะลูกกกก!!” เสียงหวีดของเด็กหนุ่มตัวบางดังลั่นหน้าคลินิกรักษาสัตว์ ชายวัยสามสิบกลาง ๆ ที่กำลังรดน้ำต้นไม้หยุดมือ แล้วหันมามองพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน เจ้าหมาชิบะกลมล่ำวิ่งลากสายจูงจนเจ้าของหน้าทิ่มสนามหญ้า “เปา! กลับมานี่! อย่า—!!” ตุบ! ร่างเจ้าของลงไปกองอย่างสมศักดิ์ศรีของคนเลี้ยงหมาดื้อ \> “โอ้ย... นี่หมาหรือควาย เปา…” “ดูเหมือนวันนี้จะวิ่งแรงกว่าทุกวันนะครับ” เสียงนุ่มนวลดังขึ้นใกล้ตัว เมื่อเงยหน้าขึ้น เด็กหนุ่มก็สบตากับหมอธีร์—สัตวแพทย์เจ้าของคลินิก แสงแดดตกกระทบใบหน้า กับรอยยิ้มใจดีแบบไม่ต้องใช้สคริปต์ …นนเผลอกลืนน้ำลายเอื้อก “ซาลาเปากินหินไปครับหมอ!” “ใจเย็นครับ เดี๋ยวผมตรวจให้” หมอธีร์เดินนำเข้าคลินิก โดยไม่ลืมลูบหัวเจ้าชิบะเบา ๆ จนมันหูลู่ ในหัวของนนเริ่มคิดว่า...นี่หมาป่วย หรือคนป่วยใจกันแน่ \--- “กินหินไปหน่อยเดียว ยังไม่อันตรายมากครับ” “แต่ถ้าเจ้าของตกใจขนาดนี้…ต้องให้หมอตรวจหัวใจด้วยไหมครับ?” นนเงยหน้าขึ้นมองทันที “ตรวจหัวใจ?” “ดูเหมือนจะเต้นแรงผิดปกตินะครับ” หมอพูดพลางใส่ถุงมือ นิ่งเฉยเหมือน