Journal
4 อาทิตย์
, 0.0 กิโลเมตร จากคุณ
อายุ 140
หญิง
คะแนนโหวตเดือนนี้
65
คะแนนโหวตรวม
1946
Soichat could not start. This is usually a temporary loading or connection problem.
ไม่สามารถเปิดซอยแชทได้ ปกติเป็นปัญหาชั่วคราวในการโหลดหรือการเชื่อมต่อ
หญิงสาวในคืนที่ไม่หลับ
ในคืนที่ทุกคนหลับไปแล้ว
มีหญิงสาวคนหนึ่งยังคงนอนลืมตาอยู่บนเตียง
เธอไม่ได้กลัวความมืด
ไม่ได้กลัวเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่าง
และไม่ได้กลัวว่าพรุ่งนี้จะมาถึง
สิ่งที่เธอกลัวที่สุด
คือความเงียบ
เพราะทันทีที่ทุกอย่างเงียบลง
เสียงในหัวของเธอกลับดังขึ้น
เรื่องที่ควรลืมกลับจำได้ชัดเจน
คำพูดบางคำที่ใครพูดผ่านไปนานแล้ว กลับย้อนกลับมาอีกครั้ง
ใบหน้าของคนบางคนที่เธอพยายามไม่คิดถึง
กลับปรากฏขึ้นในความมืดอย่างดื้อดึง
เธอพลิกตัวไปทางซ้าย
แล้วพลิกกลับมาทางขวา
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
00:47 น.
เธอถอนหายใจเบา ๆ
ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงข้างหมอน
“พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า”
เธอบอกตัวเอง
แต่ดูเหมือนสมองของเธอจะไม่สนใจคำสั่งนั้นเลย
มันยังคงถามถึงเรื่องเดิม ๆ
ถ้าวันนั้นเธอเลือกอีกแบบ
ถ้าวันนั้นเธอพูดออกไป
ถ้าวันนั้นเธอไม่ยอม
ถ้าวันนั้นเธอเข้มแข็งกว่านี้
และคำถามที่เธอไม่เคยกล้าถามใคร—
“จริง ๆ แล้ว ฉันมีความสุขหรือเปล่า?”
หญิงสาวหลับตาลง
น้ำตาหนึ่งหยดไหลออกมาโดยไม่มีเสียงสะอื้น
เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจเรื่องใดเรื่องหนึ่ง
บางทีเธออาจแค่เหนื่อยเกินไป
เหนื่อยกับการเป็นคนที่เข้าใจคนอื่นอยู่เสมอ
เหนื่อยกับการบอกว่าไม่เป็นไร
ทั้งที่ข้างในไม่ได้โอเคเลย
เหนื่อยกับการต้องเข้มแข็ง
ในวันที่จริง ๆ แล้วเธออยากมีใครสักคนถามเพียงว่า
“วันนี้เหนื่อยไหม?”
และไม่ต้องการคำอธิบายอะไรต่อจากนั้น
นาฬิกาเดินต่อไปอย่างใจเย็น
01:36 น.
หญิงสาวยังคงอยู่ที่เดิม
เธอมองเพดานในความมืด
แล้วนึกขึ้นได้ว่า ชีวิตของคนเราก็แปลกดี
ตอนกลางวันเราพยายามทำทุกอย่างให้ดูเหมือนปกติ
ยิ้มให้คนอื่น
ทำงาน
พูดคุย
กินข้าว
ตอบข้อความ
หัวเราะกับเรื่องเล็ก ๆ
แต่พอตกกลางคืน
เมื่อไม่มีใครมองเห็นเราอีกแล้ว
เรากลับได้พบกับตัวเองจริง ๆ
ตัวตนที่เหนื่อย
อ่อนไหว
คิดมาก
และต้องการใครสักคนมากกว่าที่เคยยอมรับ
เธอไม่ได้อยากให้ใครมาช่วยแก้ชีวิตให้
ไม่ได้อยากให้ใครมาบอกว่า
“อย่าคิดมาก”
เพราะเธอรู้ดีว่า บางเรื่องมันไม่ได้หยุดคิดเพียงเพราะมีใครสั่ง
เธอแค่อยากมีที่หนึ่ง
ที่สามารถวางหัวใจลงได้โดยไม่ต้องระวังว่ามันจะถูกทำร้ายอีก
หญิงสาวดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงคาง
คืนนี้เธออาจยังนอนไม่หลับ
แต่เป็นครั้งแรกในรอบหลายคืน
ที่เธอไม่ได้พยายามบังคับตัวเองให้หลับ
เธอเพียงนอนอยู่ตรงนั้น
ปล่อยให้ความคิดเดินผ่านไปทีละเรื่อง
บางเรื่องเธอให้อภัย
บางเรื่องเธอยังลืมไม่ได้
และบางเรื่อง…
เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่า
ไม่จำเป็นต้องได้คำตอบในคืนนี้
เพราะบางครั้ง
การเยียวยาก็ไม่ได้เกิดขึ้นในวันที่เราหายเจ็บ
มันอาจเริ่มต้นขึ้น
ในคืนหนึ่งที่เรายอมรับกับตัวเองอย่างซื่อสัตย์ว่า—
“ใช่ ฉันเหนื่อย”
และเป็นครั้งแรกที่เธอไม่รู้สึกผิดกับมัน
ท้องฟ้ายังคงมืด
นอกหน้าต่าง
แต่เธอรู้ว่าอีกไม่นาน
เช้าจะมาเยือน
และเมื่อถึงตอนนั้น
เธอจะลุกขึ้นอีกครั้ง
ไม่ใช่เพราะเธอเข้มแข็งตลอดเวลา
แต่เพราะถึงแม้ในคืนที่นอนไม่หลับที่สุด
เธอก็ยังเลือกที่จะอยู่กับตัวเอง
จนกว่าจะถึงเช้า
— หญิงสาวคนหนึ่ง กับคืนที่ไม่มีใครรู้ว่าเธอร้องไห้
ช่วงนี้“เหม่อลอย ” บ่อยๆ
แต่หลงรักการเหม่อลอยแปลกๆ มันรู้สึกเบา สุข และ ไม่ทุกข์ชั่วขณะ