soichat

 . เราชอบฉากเต้นรำในเรื่อง The Horse Whisperer (1998) มาก อีกครั้งที่ Robert Redford มอบการแสดงอันน่าจดจำ ในบทคาวบอยหนุ่มใหญ่ผู้เงียบขรึม . มันว่าด้วยเรื่องของการเยียวยาจิตใจ บาดแผล และความอ่อนโยนต่อชีวิต . เขาหลงรักเธอ แต่เธอมีคนรักอยู่แล้ว การได้ใช้เวลาร่วมกันในช่วงสั้นๆ ในบ้านไร่ แค่นั้นก็เพียงพอแล้วจะทำให้หัวใจพองโต ทว่าต่างคนก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรต่อกัน ความเงียบขรึมและความอบอุ่นของเขาคือรวงรังที่เธอทิ้งตัวลงไป . ฉากท้ายของเรื่องก่อนที่เธอจะหวนคืนสู่ชีวิตเมือง เขาตัดสินใจขอเธอเต้นรำ การเต้นรำครั้งแรกและครั้งสุดท้าย เขาทำได้เพียงเท่านั้น สองมือหยาบกร้านประคองหัวใจตนเองอย่างเบามือที่สุด เขาสัมผัสเธอได้เพียงเท่านั้น ไขว่คว้าเธอได้เพียงเท่านั้น อ้อมกอดอันอ่อนโยนและดวงตาที่ซ่อนความโหยหาอาลัยเอาไว้ไม่มิด . การเต้นรำที่ช่วยปลดปล่อยเรือนร่างออกจากการคุมขังความปรารถนา การเต้นรำที่กลายมาเป็นอุปมาของความสัมพันธ์ชั่วคราวที่สุดท้ายแล้วก็ต้องปล่อยมือจากกัน เหมือนที่คู่เต้นรำต้องปล่อยมือจากกันเมื่อเพลงจบลง

คุณออกไปยืนจิบกาแฟริมระเบียงทุกเช้าตรู่ แสงเช้าอาบไล้เรือนผมปรกไหล่ โมงยามนั้น ความทรงจำขึงผ้าใบรอชีวิต เราจะแต่งแต้มสีสันใดลงไปบ้าง รสจูบที่ถักทอจากเช้าหนึ่งสู่เช้าหนึ่ง และอ้อมกอดที่ทบทวีขึ้นทุกวัน เนิ่นนานกว่าที่คุณจะค้นพบบ้าน ตื่นขึ้นในห้องที่ปลอดโปร่ง และใครสักคนที่จะแบ่งปันทุกสิ่งทุกอย่างด้วยกัน แสงเช้าอาบไล้เรือนผมปรกไหล่ อ้อมกอดที่ถักทอจากเช้าหนึ่งสู่เช้าหนึ่ง และรอยจูบที่ทบทวีขึ้นทุกวัน

คุณอาจจะกอด (hug) กับใครได้หลายคน แต่จะมีอยู่ไม่กี่คนที่ทำให้รู้สึกถึงการโอบกอด (embrace) อย่างแท้จริง คุณอาจได้เจอคนๆ นั้นแค่ครั้งเดียวในชีวิตหรือแค่ชั่วขณะหนึ่งที่รู้สึกว่า ณ ห้วงเวลานี้คุณได้อยู่ใจกลางที่ลึกที่สุดของโลกใบนี้แล้ว คนที่มอบความอบอุ่น ความเข้มแข็ง และความมั่นใจว่าโลกนี้ไม่สามารถทำร้ายคุณได้อีกต่อไป และโลกก็ไม่สามารถทำร้ายคนๆ นั้นได้เช่นกัน เพราะในห้วงเวลานี้เราโอบกอดกันอยู่ใจกลางที่ลึกที่สุดของโลก ส่วนที่โลกเอื้อมมือของมันมาไม่ถึง

 . “ผมอยากบอกคู่รักคู่นั้นว่าอย่าไปยึดกับคำสัญญาที่ให้กัน สิ่งที่จะประคองชีวิตคู่ให้ยืนยาว คือการดูแลและรับรู้ รับรู้ว่าทุกอย่างเปลี่ยนแปลง คำสัญญาไม่ช่วยอะไรเลย เมื่อหมดฤดูใบไม้ผลิคุณจะไปคาดหวังให้ต้นไม้ผลิดอกไม่ได้ เพราะดอกของมันจะกลายเป็นผล แล้วสุดท้ายผลก็จะร่วงหล่นไป จากนั้นก็เหลือเพียง ‘สวนที่ไร้ใบ’ ... มันเป็นบทกวีเปอร์เซียน่ะ สวนที่ไร้ใบก็ใช่ว่าจะไร้ความงาม” — Certified Copy (2010)

"การรักใครสักคนก็เหมือนการย้ายเข้าบ้านใหม่ ตอนแรกคุณก็จะตกหลุมรักของใหม่ๆ ทุกอย่าง ตื่นเต้นทุกเช้าว่าทุกอย่างเป็นสมบัติของคุณ ราวกับคุณกลัวว่าจะมีใครพรวดพราดเข้ามาในบ้านแล้วชี้แจงว่าคุณเข้าใจผิดไปเองทั้งหมด คุณไม่สมควรได้อยู่ในบ้านที่แสนสุขสบายขนาดนี้หรอก แต่พอผ่านไปหลายปีเข้า ผนังบ้านก็เริ่มซีด ไม้ก็ผุตรงนั้นบ้างตรงนี้บ้าง แล้วคุณก็เริ่มที่จะรักบ้านหลังนี้ ไม่ใช่ด้วยเหตุที่มันสมบูรณ์แบบ แต่รักความไม่สมบูรณ์แบบของมันมากกว่า คุณรู้จักทุกโพรงและทุกรอยแตก รู้ว่าต้องทำอย่างไรไม่ให้กุญแจติดอยู่ในรูกุญแจเวลาข้างนอกอากาศหนาว รู้ว่าไม้กระดานแผ่นไหนเหยียบแล้วจะยวบ และรู้ว่าจะต้องเปิดประตูตู้อย่างไรไม่ให้มันส่งเสียงดัง ความลับเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้เองที่ทำให้บ้านหลังนี้เป็นบ้านของคุณ" . ― Fredrik Backman, A Man Called Ove

 The Code Breaker

 ซื้อมานานแล้ว เพิ่งได้ฤกษ์หยิบจากกองดอง