น้ำหวาน
2 ชั่วโมง
, 0.0 กิโลเมตร จากคุณ
อายุ 101
หญิง
**วันนั้นรักยังไง วันนี้ยังรักเท่าเดิม**
ขอบคุณที่เคยอยู่ข้างๆ 🤍
ขอบคุณที่เคยให้เป็นที่รัก 🤍
🤍ยังรักและคิดถึงเสมอ...แม้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม
คะแนนโหวตเดือนนี้
125
คะแนนโหวตรวม
182345
การพบกันอาจไม่ยาก
แต่การไม่ปล่อยกันไปต่างหาก
คือสิ่งที่ต้องใช้หัวใจจริงๆ💖
.
บางคนผ่านเข้ามาในชีวิตเราได้ง่ายดาย
แต่เมื่อเวลาผ่านไป
เราจะค่อยๆ เข้าใจว่า...
การมีใครสักคนอยู่ข้างๆกันต่อไป
ต้องใช้มากกว่าแค่ “ความรู้สึกดีๆ”✨
.
การพบเจอกันนั้น
อาจเป็นเรื่องของโชคชะตา
แต่การประคองกันไว้
คือการตัดสินใจของคนสองคน💞
.
.
#การพบกันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ #น่าอ่าน
.^_^.
สู้ๆนะร่างกายและหัวใจ
ขอบคุณค่ะ
จะอยู่ตรงนี้ให้เธออุ่นใจเสมอ
🤍 @ เครดิตต้นฉบับค่ะ
จำไม่ได้ว่า copy จากที่ไหน
📝 0
ถ้าวันหนึ่ง...
เรื่องที่เราคุยกัน
เหลือแค่...
“กินข้าวหรือยัง”
“วันนี้กินยาแล้วนะ”
“ปิดประตูบ้านหรือยัง”
“พรุ่งนี้ไปตลาดไหม”
“เย็นนี้กินอะไรดี”
มันจะน่าเบื่อไหมนะ...
ลุงเคยคิดว่า
คนสองคนที่อยู่ด้วยกันมานาน ๆ
เขาจะมีเรื่องอะไรคุยกันทุกวัน
เพราะตอนเป็นแฟนกันใหม่ ๆ
เหมือนมีเรื่องให้คุยกันไม่เคยหมด
โทรหากันตั้งแต่ตื่น
“ทำอะไรอยู่”
“กินข้าวยัง”
“คิดถึงนะ”
“เมื่อไหร่จะเจอกัน”
บางคืนคุยกันเป็นชั่วโมง
ทั้งที่พอวางสายแล้วมานั่งคิด...
เมื่อกี้คุยอะไรกันวะ 🤣
แต่ก็อยากคุย
แค่ได้ยินเสียง
ก็เหมือนวันนั้นมันดีขึ้นนิดหนึ่งแล้ว
พอแต่งงาน
อยู่ด้วยกันนานขึ้น
บทสนทนาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป
จาก...
“คิดถึงจัง”
กลายเป็น...
“ขากลับซื้อไข่ด้วยนะ”
จาก...
“คืนนี้ฝันถึงเราด้วยนะ”
กลายเป็น...
“นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า”
จาก...
“อยากเจอจัง”
กลายเป็น...
“ถึงไหนแล้ว”
และจากคำว่า...
“รักนะ”
บางวันอาจกลายเป็น...
“เอาร่มไปด้วย ฝนจะตก”
📝 1
แปลกดีนะครับ
ตอนเด็กกว่านี้
เราเคยคิดว่า “ความรัก”
ต้องมีคำพูดเพราะ ๆ
ต้องมีเซอร์ไพรส์
ต้องมีวันพิเศษ
ต้องมีรูปคู่
ต้องมีของขวัญ
แต่พออายุมากขึ้น...
ความรักเหมือนจะค่อย ๆ
ถอดของประดับออกทีละชิ้น
จนเหลือแต่เรื่องธรรมดา
ธรรมดามาก...
จนบางครั้งเราไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่า
“มันคือความรัก”
คนที่บ่นว่า...
“กินหวานให้น้อยหน่อย”
อาจเป็นคนเดียวกับ
ที่อยากให้เราอยู่กับเขาไปนาน ๆ
คนที่ถามทุกเย็นว่า...
“ถึงไหนแล้ว”
ไม่ได้อยากรู้หรอกว่า
เราอยู่ตรงไหนตลอดเวลา
เขาแค่อยากรู้ว่า...
“เรากำลังกลับมา”
คนที่ชอบบอกว่า...
“เปิดไฟทิ้งไว้อีกแล้ว”
บ่นทุกครั้งที่เดินผ่าน 🤣
📝 2
แต่ถ้าวันหนึ่ง
ไม่มีเสียงนั้นแล้ว...
บ้านหลังเดิม
อาจเงียบกว่าที่เราคิด
พอคิดแบบนี้...
ลุงเลยรู้สึกว่า
ชีวิตคู่ที่อยู่กันมานาน
บางทีเราไม่ได้กลัวว่า
อีกคนจะเลิกรักเรา
แต่เราเริ่มกลัวว่า...
วันหนึ่ง
จะไม่มีคนเดิม
มาพูดประโยคเดิม ๆ ให้ฟังอีก
ไม่มีคนถามว่า...
“กินอะไรไหม”
ไม่มีคนบ่นว่า...
“นอนดึกอีกแล้ว”
ไม่มีคนตะโกนมาจากอีกห้องว่า...
“เห็นแว่นไหม”
ทั้งที่แว่นอยู่บนหัวตัวเอง 🤣
ไม่มีใครนั่งดูทีวีอยู่ข้าง ๆ
แล้วหลับก่อนหนังจบทุกครั้ง
ไม่มีรองเท้าอีกคู่
วางเกะกะอยู่หน้าประตู
ไม่มีแก้วน้ำอีกใบ
วางอยู่บนโต๊ะ
และไม่มีใครถามว่า...
“พรุ่งนี้ไปไหนไหม”
บางที...
สิ่งที่เราจะคิดถึงที่สุด
อาจไม่ใช่วันครบรอบ
ไม่ใช่ทริปที่แพงที่สุด
ไม่ใช่ของขวัญชิ้นใหญ่ที่สุด
แต่อาจเป็น...
“เช้าวันธรรมดาวันหนึ่ง”
ที่เราตื่นขึ้นมา
เดินออกจากห้องนอน
แล้วเห็นคนเดิม
นั่งอยู่ที่เดิม
ทำอะไรเดิม ๆ
ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามว่า...
“กาแฟไหม”
แค่นั้นเลยครับ ☕️
เมื่อก่อน
เราอาจอยากมี...
“ชีวิตที่พิเศษ”
กับใครสักคน
แต่พอผ่านชีวิตมาสักพัก
ลุงกลับคิดว่า...
การมีใครสักคน
อยู่ใน “วันธรรมดา” ของเรา
ไปได้นาน ๆ
ต่างหาก...
ที่พิเศษที่สุด ❤️
📝 3
เพราะชีวิตจริง
ไม่ได้มีวันครบรอบทุกวัน
ไม่ได้ไปเที่ยวทุกอาทิตย์
ไม่ได้มีเรื่องน่าตื่นเต้น
เกิดขึ้นตลอดเวลา
ชีวิตส่วนใหญ่ของเรา...
คือ “วันธรรมดา”
ตื่น
กินข้าว
ทำงาน
กลับบ้าน
ดูทีวี
บ่นกันนิดหน่อย
แล้วก็นอน 🤣
ถ้ามีใครสักคน
ยอมใช้วันธรรมดาแบบนี้
ร่วมกับเราเป็นสิบ ๆ ปี
ผ่านวันที่เราน่ารัก
และวันที่เรา
ไม่น่ารักเลย...
ผ่านวันที่มีเรื่องคุยกันทั้งคืน
จนถึงวันที่
นั่งอยู่ข้างกันครึ่งชั่วโมง
โดยไม่ต้องพูดอะไร
แล้วยังรู้สึกว่า...
“แค่นี้ก็ดีแล้ว”
บางที...
นี่อาจเป็นความรัก
ในเวอร์ชันที่โตที่สุดก็ได้ครับ
ไม่ต้องหวือหวา
ไม่ต้องบอกรักกันทุกวัน
แค่ตอนออกจากบ้าน
ยังมีคนบอกว่า...
“ขับรถดี ๆ นะ”
และตอนกลับมา
ยังมีคนถามว่า...
“กินข้าวหรือยัง”
ประโยคธรรมดามากครับ
แต่ถ้าวันหนึ่ง
ไม่มีใครถามแล้ว...
เราอาจเพิ่งรู้ว่า
ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา...
คำว่า “รัก”
ไม่เคยหายไปไหนเลย
มันแค่เปลี่ยนรูป...
จากคำว่า
“คิดถึงนะ”
มาเป็น...
“กลับบ้านดี ๆ นะ”
เท่านั้นเอง ❤️