“ฉันไม่ต้องการตัวเธอในตอนนี้”
เราต้องการไล่คนที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตออกไป
เปรียบเหมือนโดนมีดกรีดซ้ำๆและปักมันคาไว้กลางอก สิ่งที่หลงเหลือไว้คือความเจ็บปวดจากผลกระทบทางใจที่คนๆนั้นทำไว้
แต่
“ที่ผ่านมาขอบใจจริงๆ”
เราต้องการให้คนที่ดีที่สุดในชีวิตกลับมาอยู่เคียงข้างกันเหมือนเดิม
มันเจ็บปวดเหมือนกัน แต่ทว่าไม่มีรอยแผลให้เห็น เพราะมันคือโรคร้ายที่ค่อยๆกัดกร่อนอย่างช้าๆ ..และโรคนี้มีชื่อว่าความคิดถึง
ในวันที่เราเสียใครสักคนที่รักไป
เราร้องไห้ฟูมฟายอย่างแทบเป็นแทบตายด้วยความอาวรณ์ ความผูกพัน
แต่เมื่อเวลาผ่านไปแล้วเมื่อทำใจได้มันอาจจะดีขึ้นก็จริง แต่มันคือกับดัก โรคร้ายโรคนี้ยังคงทำงานต่อและไม่มีวันหายไป เมื่อนึกถึง หรือผ่านสถานที่ที่คุ้นเคย มันจะกำเริบอีกเป็นแบบนี้ซ้ำๆจนกว่าจะหมดลมหายใจ
”กาลเวลาไม่เคยจะช่วยบรรเทา เธอยังคงวนเวียนอยู่ในใจฉัน พยายามจะหนียังไงเมื่อใจยังหวังว่าเธอจะกลับมา
และในตอนสุดท้ายก็รู้ความจริง ว่าสิ่งที่ทำใจยังคงปวดร้าว คือฉันเอง คือฉันเอง ไม่ยอมปล่อยวาง“
นี่คือท่อนที่สรุปทุกอย่างของเพลงนี้
ความจริงที่ใจยังคงเจ็บปวดจากความคิดถึงอาจเป็นเพราะตัวเราเองที่ยังไม่ปล่อยวางกับคนๆนึงกับทุกสิ่งทุกอย่าง มันอาจจะไม่จริงเลยที่บอกว่าโรคนี้จะกำเริบซ้ำๆจนกว่าจะตาย แค่เพียงปล่อยวางและอยู่กับความเป็นจริงให้ได้ คิดถึงได้เพื่อให้รู้ว่าความรักดีๆนั้นมีค่าแค่ไหน
และทำได้เพียงขอบคุณ ขอบใจที่ความรักครั้งนี้ที่ทำให้เรายังมีชีวิตอยู่
สุดท้ายแล้วไม่ว่าโลกจะสวยงาม หรือโหดร้าย เราก็ต้องใช้ชีวิตต่อไปอยู่ดี บางวัน เบื่อๆ เหนื่อยๆ อาจจะมีความคิดที่ว่า อยากหายไป อยากหนีไปอยู่ไหนสักที่ ที่สบายใจ แต่ความเป็นจริงไม่ง่ายขนาดนั้น ชีวิตจริงไม่ใช่นิทาน ไม่มีเวทมนต์ เสกคนให้หายไป ไม่มีประตูวิเศษของโดเรม่อนให้หลบภัย มีแต่จิตใจที่เข้มแข็งเท่านั้น ที่จะผ่านวันแย่ๆไปได้ ไม่ว่าวันนี้จะหัวเราะ หรือร้องไห้ พรุ่งนี้ก็ต้องสู้ใหม่อยู่ดี โลกมันหมุนตลอดเวลา วันนี้เราอาจจะอยู่ด้านแย่ของโลก แต่เดี๋ยวสักวันมันจะหมุนเราไปเจอด้านดีๆเอง