แต่งนิยายกัน
ตอนที่ 1: “เปาน้อยไม่สบาย หรือใจนนไม่ดี?”
“ซาลาเปา! อย่ากินหินสิวะลูกกกก!!”
เสียงหวีดของเด็กหนุ่มตัวบางดังลั่นหน้าคลินิกรักษาสัตว์
ชายวัยสามสิบกลาง ๆ ที่กำลังรดน้ำต้นไม้หยุดมือ แล้วหันมามองพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
เจ้าหมาชิบะกลมล่ำวิ่งลากสายจูงจนเจ้าของหน้าทิ่มสนามหญ้า
“เปา! กลับมานี่! อย่า—!!”
ตุบ!
ร่างเจ้าของลงไปกองอย่างสมศักดิ์ศรีของคนเลี้ยงหมาดื้อ
> “โอ้ย... นี่หมาหรือควาย เปา…”
“ดูเหมือนวันนี้จะวิ่งแรงกว่าทุกวันนะครับ”
เสียงนุ่มนวลดังขึ้นใกล้ตัว
เมื่อเงยหน้าขึ้น เด็กหนุ่มก็สบตากับหมอธีร์—สัตวแพทย์เจ้าของคลินิก
แสงแดดตกกระทบใบหน้า กับรอยยิ้มใจดีแบบไม่ต้องใช้สคริปต์
…นนเผลอกลืนน้ำลายเอื้อก
“ซาลาเปากินหินไปครับหมอ!”
“ใจเย็นครับ เดี๋ยวผมตรวจให้”
หมอธีร์เดินนำเข้าคลินิก โดยไม่ลืมลูบหัวเจ้าชิบะเบา ๆ จนมันหูลู่
ในหัวของนนเริ่มคิดว่า...นี่หมาป่วย หรือคนป่วยใจกันแน่
---
“กินหินไปหน่อยเดียว ยังไม่อันตรายมากครับ”
“แต่ถ้าเจ้าของตกใจขนาดนี้…ต้องให้หมอตรวจหัวใจด้วยไหมครับ?”
นนเงยหน้าขึ้นมองทันที
“ตรวจหัวใจ?”
“ดูเหมือนจะเต้นแรงผิดปกตินะครับ”
หมอพูดพลางใส่ถุงมือ นิ่งเฉยเหมือน
หมอพูดพลางใส่ถุงมือ นิ่งเฉยเหมือนเป็นเรื่องปกติ นนกลืนน้ำลาย ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน ซาลาเปานอนเฉยเหมือนไม่รู้เรื่อง แต่หูมันกระดิกเล็กน้อย เหมือนกำลังตั้งใจฟัง
> “ล้อเล่นครับ” “…แต่ถ้ามีอาการแบบนี้ทุกสัปดาห์ อาจต้องนัดตรวจถี่ขึ้นนะครับ”
ใจนนเต้นถี่กว่ายาแก้ท้องเสีย เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังจีบอยู่รึเปล่า แต่หมอธีร์ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเหมือนกัน
ก่อนกลับ หมอส่งกล่องยาให้
“ให้กินหลังอาหาร ถ้าไม่ดีขึ้นอีก…” “…ก็พามาหาหมออีกนะครับ”
นนรับยาไปเงียบ ๆ หัวใจยังสั่นนิด ๆ ไม่ใช่เพราะกลัวหมาจะไม่หาย แต่เพราะตอนนี้เขาเริ่มกลัวใจตัวเอง...ที่เหมือนจะไม่รอดจากหมอคนนี้แล้วจริง ๆ
🩵 จบตอนที่ 1
ตอนที่ 1: “เปาน้อยไม่สบาย หรือใจนนไม่ดี?”
“ซาลาเปา! อย่ากินหินสิวะลูกกกก!!”
เสียงหวีดของเด็กหนุ่มตัวบางดังลั่นหน้าคลินิกรักษาสัตว์
ชายวัยสามสิบกลาง ๆ ที่กำลังรดน้ำต้นไม้หยุดมือ แล้วหันมามองพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
เจ้าหมาชิบะกลมล่ำวิ่งลากสายจูงจนเจ้าของหน้าทิ่มสนามหญ้า
“เปา! กลับมานี่! อย่า—!!”
ตุบ!
ร่างเจ้าของลงไปกองอย่างสมศักดิ์ศรีของคนเลี้ยงหมาดื้อ
> “โอ้ย... นี่หมาหรือควาย เปา…”
“ดูเหมือนวันนี้จะวิ่งแรงกว่าทุกวันนะครับ”
เสียงนุ่มนวลดังขึ้นใกล้ตัว
เมื่อเงยหน้าขึ้น เด็กหนุ่มก็สบตากับหมอธีร์—สัตวแพทย์เจ้าของคลินิก
แสงแดดตกกระทบใบหน้า กับรอยยิ้มใจดีแบบไม่ต้องใช้สคริปต์
…นนเผลอกลืนน้ำลายเอื้อก
“ซาลาเปากินหินไปครับหมอ!”
“ใจเย็นครับ เดี๋ยวผมตรวจให้”
หมอธีร์เดินนำเข้าคลินิก โดยไม่ลืมลูบหัวเจ้าชิบะเบา ๆ จนมันหูลู่
ในหัวของนนเริ่มคิดว่า...นี่หมาป่วย หรือคนป่วยใจกันแน่
---
“กินหินไปหน่อยเดียว ยังไม่อันตรายมากครับ”
“แต่ถ้าเจ้าของตกใจขนาดนี้…ต้องให้หมอตรวจหัวใจด้วยไหมครับ?”
นนเงยหน้าขึ้นมองทันที
“ตรวจหัวใจ?”
“ดูเหมือนจะเต้นแรงผิดปกตินะครับ”
หมอพูดพลางใส่ถุงมือ นิ่งเฉยเหมือน
หมอพูดพลางใส่ถุงมือ นิ่งเฉยเหมือนเป็นเรื่องปกติ
นนกลืนน้ำลาย ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน
ซาลาเปานอนเฉยเหมือนไม่รู้เรื่อง แต่หูมันกระดิกเล็กน้อย เหมือนกำลังตั้งใจฟัง
> “ล้อเล่นครับ”
“…แต่ถ้ามีอาการแบบนี้ทุกสัปดาห์ อาจต้องนัดตรวจถี่ขึ้นนะครับ”
ใจนนเต้นถี่กว่ายาแก้ท้องเสีย
เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายกำลังจีบอยู่รึเปล่า
แต่หมอธีร์ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรเหมือนกัน
---
ก่อนกลับ หมอส่งกล่องยาให้
“ให้กินหลังอาหาร ถ้าไม่ดีขึ้นอีก…”
“…ก็พามาหาหมออีกนะครับ”
นนรับยาไปเงียบ ๆ
หัวใจยังสั่นนิด ๆ ไม่ใช่เพราะกลัวหมาจะไม่หาย
แต่เพราะตอนนี้เขาเริ่มกลัวใจตัวเอง...ที่เหมือนจะไม่รอดจากหมอคนนี้แล้วจริง ๆ
---
🩵 จบตอนที่ 1