soichat

ในที่สุดก็กลายเป็นคนที่ตัวเองเกลียดจนได้

คนที่ตอกย้ำตัวเองได้เจ็บปวดที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหนแต่มันคือตัวเราเองต่างหาก

"แค่คนเห็นแก่ตัวคนนึง"

วิงวอนขอสิ่งที่ต้องการ..น่าสมเพชจริง

ค่อยๆชินไปเองแหละ ชีวิตก็รสชาติแบบนี้ล่ะ

ยิ่งมีชีวิตยิ่งโดดเดียว

ความเจ็บปวดอยู่ข้างเราเสมอ

เพราะเลือกแล้วก็ต้องยอมรับผลของมันไม่ว่าจะยังไงก็ตามไม่มีสิทธิเอยปากร้องขอความเมตตาจากใคร

ไม่มีอะไรเหมือนเดิม..ความจริงเป็นเช่นนั้น

จงจมอยู่กับทางที่ตนเลือกซะ ไอคนขี้แพ้

ความรักคือกิเลสเราโหยหามันเสมอไม่ว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเราหรือกับใคร

ใช้ชีวิตที่หลอกตัวเองไปวันๆ สมเพชเสียจริง

"คำตอบอยู่ในหน้าแรกของหนังสือ"

เสพติดความเจ็บปวดที่มาจากตัวเองงั้นหรือ

ทรมานเหลือเกินท่าน..ความรักนี้

แสดงออกเท่าที่รัก

อยากตายทั้งเป็นก็ลองมีความรักดู

ความเป็นจริงทุกสิ่งอย่างได้จบไปนานแล้วแต่สิ่งที่ทำให้คิดว่ายังมีหวังคงเป็นความรักในวันวานที่เคยมีกัน..

ครั้งเดียวก็เกินพอแล้วสำหรับความเจ็บปวดนี้ ตอนนี้ฉันได้เรียนรู้มันแล้ว..

ยังรักเหมือนที่เคยได้รัก.. แต่คงน้อยลงเพราะความจริงเข้ามาแทนที่

ความทุกข์ที่มอบให้เป็นบทเรียนสำหรับคนน่าสมเพชอย่างฉัน จบเสียที ขอให้ไปดี อย่าได้มาทำร้ายกันแบบนี้อีกเลย

ความหวังตอนนี้คงเป็นหวังว่าเวลาจะช่วยเยียวยาบาดแผลนี้ได้จริงอย่างที่ใครว่ากัน

เข้าใจ ยอมรับ และเดินหน้าต่อไปเท่าที่ยังมีชีวิตอยู่