soichat

[youtube=https://youtu.be/7ThDBzRLes8 width=512 height=288] ([https://www.dek-d.com/member/profile/LaPerouse/writer](https://www.dek-d.com/member/profile/LaPerouse/writer)) เราชอบเขียน ลองกดลิ้งค์ตามไปดู ถ้าเป็นคนสนิทที่คอยรับฟัง เเต่ไม่ต้องรู้จักกัน จะได้ไหมนะ... **_คำเตือน: ไม่ได้ต้องการเฟส ไลน์ หรืออะไร ขอเเค่คุยกันเเบบสบาย จะโกหกอะไรก็ได้ เเต่เราจะจริงใจ เราคิดว่าเราชัดเจนนะ_** **_   ไม่ลามก ไม่หยาบ เเต่เฟรนลี่คุยได้เสมอ_** "ทำไมถึงยังออนซอยเเชท?" ผ่านมานานเเล้ว ยังไม่เคยหาคำตอบได้ เลยมองอีกมุมว่า เราได้เรียนรู้อะไร? * ที่ผิดหวัง เพราะเราตั้งความหวัง ในทุกๆ ครั้งจะเข้ามาออนด้วยความหวังที่ว่า น่าจะมีใครสักคนที่เราพอจะคุยด้วยได้ ทำความรู้จักกัน เเต่บ่อยครั้งก็รู้ได้ว่า มันไม่ใช่เสมอไป ไม่ใช่ทุกคนจะเปิดใจรับ สุดท้ายความหวังที่เคยตั้งไว้ อาจจบด้วยการนอนอ่านโพสเเบบโง่ๆ ก็ได้ * เห็น จากมุมที่ข้างนอกมองไม่เห็น ถึงจะเป็นเพียงเเค่โลกออนไลน์ เเต่มันก็เหมือนจำลองสังคมจากข้างนอก ที่ช่วยให้ได้มองดู เเละเห็นผู้คนมากมายเเตกต่างกันไป มีทั้งที่เราไม่เคยเจอ หรือที่เจอเเต่ไม่เคยเข้าใจ มองเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นจากข้างนอก มุมต่างๆ มากมาย ในเเง่ดีคงเป็นการฝึกสร้างภูมิคุ้มกันให้เราในการใช้ชีวิต * มีเเค่ตัวเรา ที่คอยอยู่เคียงข้างเรา เเม้ว่าจะรู้จักใครมากน้อยเเค่ไหน สนิทมากเท่าไหร่ นานเเค่ไหน มันก็จะมีช่วงเวลาที่วนกลับมาเป็นศูนย์ มันคือช่วงเวลาที่เราจะรู้สึกได้ว่า เราไม่ได้มีใครเลย สุดท้ายจะมองเห็นเพื่องเเค่ตัวเราเองที่ยืนอยู่เพืยงลำพังตรงนี้ * ระบายความเบื่อหน่าย ด้วยการเสพความเบื่อหน่าย บ่อยครั้งที่ต้องพึ่งโลกออนไลน์เพื่อหลบหนีความเบื่อหน่าย ความวุ่นวายจากโลกภายนอก ให้ในนี้เป็นดั่งพื้นที่ให้หายใจ พื้นที่ที่ทำให้เรายังคงรู้สึกว่าเรายังเป็นตัวเราเอง ที่จะทำอะไรก็ได้ อาจจะใช้เป็นที่ระบายสิ่งต่างๆ ในบางครั้งมันก็ช่วยให้รู้สึกดี ในบางครั้งก็กลับมีเรื่องราวในนี้ติดในความคิดย้อนกลับไป หรือมันคงเป็นเหมือนที่ที่ให้เราได้ปล่อยสิ่งที่รู้สึกลึกๆในอีกด้านออกมา บางครั้งดีขึ้นที่ได้ระบาย บางครั้งเเย่ลงเพราะเสพมากไป * ให้สิ่งที่คนสนิททำให้ไม่ได้ บางคน กับบางเรื่อง มันก็ยากที่จะพูดกับคนที่เราสนิทมากๆ จนทำให้อึดอัดพูดไม่ได้ กลับกัน...กลับรู้สึกดีที่ได้คุยกับคนที่เราไม่เคยรู้จัก ได้คุย ได้พูด ในเเบบที่เราไม่สามารถทำได้กับคนที่เรารู้จักข้างนอก เพราะปัจจัยหลายๆอย่างทำให้เราไม่สามารถทำ หรือพูดความคิดเราออกมาได้ * ยอมรับการโกหก มันคงทำให้เราได้ยอมรับความจริง ในโลกที่ไม่จริง ทำให้เราเผื่อใจไว้เสมอ ทำให้เราระมัดระวังที่จะใช้ความรู้สึกในเเต่ละครั้ง ทำให้เรารู้ว่าสิ่งที่หายากเเละสำคัญ คือความจริงใจ หลายครั้งที่เราอาจรู้ว่ามันไม่จริง เเต่เรากลับเลือกที่จะยอมรับ เเละอยู่กับมันได้ บ่อยครั้งที่เรามองข้ามว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เพียงเพื่อจะได้สิ่งที่เรียกว่า ใครสักคน... เรายอมรับการโกหก หรือเลือกที่จะไม่ใส่ใจ เพราะเราต้องการบางอย่างที่มากกว่า.. * เเละสุดท้าย สำหรับเราเอง คือสอนให้ยอมรับการผ่านเข้ามา เเละเดินจากไปของผู้คน บ่อยครั้งที่ผู้คนมากมายได้ผ่าเข้ามา เเละหายไป ไม่ว่าจะสั้น หรือนานเเค่ไหน ไม่ว่าดี หรือเเย่เเค่ไหน ผู้คนเหล่านั้นล้วนเข้ามาสอนให้เราได้เรียนรู้ถึงอะไรเราบางอย่างเสมอ ทำให้เราได้เข้าใจว่า มีเข้ามา สุดท้ายก็จากไป ไม่ว่าเร็วหรือช้า เราก็ต้องเจอ เเละเตรียมใจสำหรับการจากลาเสมอ เพราะมันคือเรื่องธรรมดาของชีวิต ทุกๆสิ่งก็ย่อมถูดพัดพาไปตามกาลเวลา หากเราเข้าใจ เเละยอมรับความจริงเรื่องนี้ได้ เเม้มันจะเศร้าเพียงใด เเต่เราจะยังคงยิ้มให้กับการจากลาเสมอ... "บางความรู้สึก...ก็ไม่สามารถเดินบนเส้นทางเเห่งโลกความเป็นจริงได้...เพราะในความจริง...เราอาจไม่สามารถทำในสิ่งที่รู้สึกได้" ความรู้สึก คงเป็นดั่งความฝัน เเต่ตัวเรานั้น กลับต้องเดินบนความจริง... "บางครั้ง...ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้จบลงเพราะการโกหก หากเเต่กลับเป็นเพราะ การพูดความจริง...."