soichat

“ฉันไม่ต้องการตัวเธอในตอนนี้”  เราต้องการไล่คนที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตออกไป เปรียบเหมือนโดนมีดกรีดซ้ำๆและปักมันคาไว้กลางอก สิ่งที่หลงเหลือไว้คือความเจ็บปวดจากผลกระทบทางใจที่คนๆนั้นทำไว้ แต่ “ที่ผ่านมาขอบใจจริงๆ” เราต้องการให้คนที่ดีที่สุดในชีวิตกลับมาอยู่เคียงข้างกันเหมือนเดิม มันเจ็บปวดเหมือนกัน แต่ทว่าไม่มีรอยแผลให้เห็น เพราะมันคือโรคร้ายที่ค่อยๆกัดกร่อนอย่างช้าๆ ..และโรคนี้มีชื่อว่าความคิดถึง ในวันที่เราเสียใครสักคนที่รักไป  เราร้องไห้ฟูมฟายอย่างแทบเป็นแทบตายด้วยความอาวรณ์ ความผูกพัน แต่เมื่อเวลาผ่านไปแล้วเมื่อทำใจได้มันอาจจะดีขึ้นก็จริง แต่มันคือกับดัก โรคร้ายโรคนี้ยังคงทำงานต่อและไม่มีวันหายไป เมื่อนึกถึง หรือผ่านสถานที่ที่คุ้นเคย มันจะกำเริบอีกเป็นแบบนี้ซ้ำๆจนกว่าจะหมดลมหายใจ ”กาลเวลาไม่เคยจะช่วยบรรเทา เธอยังคงวนเวียนอยู่ในใจฉัน พยายามจะหนียังไงเมื่อใจยังหวังว่าเธอจะกลับมา และในตอนสุดท้ายก็รู้ความจริง ว่าสิ่งที่ทำใจยังคงปวดร้าว คือฉันเอง คือฉันเอง ไม่ยอมปล่อยวาง“ นี่คือท่อนที่สรุปทุกอย่างของเพลงนี้ ความจริงที่ใจยังคงเจ็บปวดจากความคิดถึงอาจเป็นเพราะตัวเราเองที่ยังไม่ปล่อยวางกับคนๆนึงกับทุกสิ่งทุกอย่าง มันอาจจะไม่จริงเลยที่บอกว่าโรคนี้จะกำเริบซ้ำๆจนกว่าจะตาย แค่เพียงปล่อยวางและอยู่กับความเป็นจริงให้ได้ คิดถึงได้เพื่อให้รู้ว่าความรักดีๆนั้นมีค่าแค่ไหน และทำได้เพียงขอบคุณ ขอบใจที่ความรักครั้งนี้ที่ทำให้เรายังมีชีวิตอยู่