soichat

เมื่อจู่ๆ ความรู้สึกที่คุ้นเคยเริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างไม่ทันตั้งตัว...

เคยไหมที่จู่ๆ เกมโปรดที่เคยสร้างความสนุกสนานเฮฮาให้เราได้เป็นชั่วโมงๆ ก็กลับกลายเป็นกิจกรรมที่ไร้ชีวิตชีวา ไม่มีอะไรน่าดึงดูดใจอีกต่อไป เหมือนความตื่นเต้นที่เคยมีได้มลายหายไปในพริบตา

หรือจะเป็นบทเพลงที่เคยขับกล่อมจิตใจให้เคลิบเคลิ้ม กลับกลายเป็นเพียงเสียงที่ผ่านหูไปโดยไม่ทิ้งความสุนทรีย์ใดๆ ไว้เลย

มุขตลกหรือเรื่องตลกที่เคยเรียกเสียงหัวเราะ กลับกลายเป็นความพยายามที่น่าเบื่อหน่ายไร้รสชาติ

เรื่องราวที่เคยสร้างความบันเทิง ก็กลับกลายเป็นสิ่งน่าเหนื่อยหน่ายที่อยากจะหลีกหนีไปให้ไกล

ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความเฉยชา แถมยังแฝงไว้ด้วยความรู้สึกขัดใจ ไม่มีความปรารถนาที่จะรับรู้ หรือใส่ใจสิ่งใดเป็นพิเศษเลยแม้แต่นิดเดียว เหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนไปอย่างช้าๆ ในจังหวะที่แตกต่างจากความรู้สึกของเรา บางที การปลีกตัวออกจากทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเป็นอยู่ หนีไปให้ไกลแสนไกล ปิดสวิตช์ความคิด ถอยห่างจากความวุ่นวายน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว

รู้สึกเหนื่อยล้าไปหมดเลยตอนนี้ เหมือนแบกทุกสิ่งทุกอย่างไว้บนบ่าคนเดียว มันหนักอึ้งจนแทบจะยืนไม่ไหวแล้วจริงๆ ความรู้สึกนี้มันกัดกินในจนอ่อนแรงไปหมดแล้ว ไม่รู้จะทนแบกต่อไปได้อีกนานแค่ไหนนะตัวเรา

ความสุข...อาจเป็นเพียงอารมณ์ที่เราไว้อธิบายความรู้สึกตอนไม่เศร้าเท่านั้น

เธอ...อยู่ตรงนั้นเธอคงเหงา ทั้งๆที่ตัวเธอนั้นก็อยู่ไกลแสนไกล แต่มิวายยังต้องถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง ที่ๆเธอเคยอยู่ บัดนี้ไม่มีเธออีกแล้ว แต่เธอรู้ไหมมีหลายๆคนมิอาจลืมเธอ ฉันอีกก็คือหนึ่งในคนเหล่านั้น #พลูโต

แปลกนะที่กลัวจะเสียเขาไป...ทั้งๆที่ไม่เคยเป็นอะไรกับเขา