_______________________________________
//เธอก้าวเข้ามาในห้องที่ดูไม่คุ้นตา มีเพียงแสงสลัวจากดวงจันทร์ผ่านผ้าม่านกับหน้าต่างที่ไม่ได้ถูกปิดเอาไว้ มีเฟอร์นิเจอร์คือโซฟาและเตียงนอนขนาดใหญ่ที่แค่มองก็รู้สึกอบอุ่นและนุ่มฟู
สวัสดี,
//เสียงทักทายอันอ่อนโยน เอื้อนเอ่ยอย่างแผ่วเบาราวกับเพียงแค่ปล่อยให้สายลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างนำมันไปส่งถึงเธอ ดังมาจากทางโซฟา
...เหงามั้ย? เหนื่อยหรือเปล่า?
มานี่สิ นอนตรงนี้...
//เธอเดินไปนั่งตรงปลายเตียง หันหน้ามองชายหนุ่มที่เอ่ยปากพูดกับเธอ
-แต่เหมือนแสงที่ส่องเข้ามาจะไม่เพียงพอ เธอมองเห็นเพียงแค่ครึ่งใบหน้าด้านล่างเท่านั้น แม้กระนั้นชายหนุ่มตรงหน้าก็ยังคงเปิดหนังสืออ่านอย่างตั้งใจ-
ลองนอน แล้วหลับตาลงสิ...
.
.
.
...อยากเล่ามั้ย? เจออะไรไม่ดีหรือเปล่า?
หรือว่าแค่เหงากันนะ?...
ไม่เป็นไร อยู่ตรงนี้เธอจะปลอดภัย ...ฟังสิ...
.
.
.
เงียบดีใช่มั้ย ที่ตรงนี้ไม่มีใครเข้ามาหรอกนะ เธอแค่เหนื่อยเกินไปจนเราบังเอิญได้มาเจอกัน...
เธอไม่ต้องกลัวอะไรจากข้างนอกนั่นอีกแล้ว เธอพักอยู่ในนี้นานเท่าที่ต้องการได้เลย และเมื่อเธอหายเหนื่อย...
//ชายหนุ่มปิดหนังสือ
*พึ่บ*
ประตูบานนั้นมันไม่เคยถูกล็อคเอาไว้หรอกนะ...
//ชายหนุ่มเดินเข้าไปยืนข้างเตียงด้านที่เธอนอนลง มองเธอที่หลับตาพริ้มอย่างสบายใจ รอยยิ้มจางๆปรากฎขึ้นตรงมุมปาก
ตอนนี้... พักผ่อนได้แล้ว
เราอยู่ตรงนี้...
//อุ้งมืออุ่นประทับลงบนศีรษะเธอ นิ้วเรียวลากสาง รวบจัดให้เข้าทรง บรรยากาศอบอุ่นชวนคิดถึง เหมือนนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอบังเอิญหลงเข้ามาพักในห้องเล็กๆห้องนี้
ฝันดี... อีกครั้งนะ
//ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเวลาล่วงเลยนานแค่ไหน แสงตะวันลอดผ่านกลีบม่านที่ไม่ได้ถูกปิดไว้อย่างดี พาดลงบนแก้มขาวนวลเคล้าชมพูเรื่อๆราวกลีบกุหลาบ ลากยาวไปสัมผัสเปลือกตาที่ปิดสนิทคล้ายจะปลุกเธอขึ้นมาจากนิทราอันยาวนาน ไม่มีใครบอกได้ว่าเมื่อคืนเธอล้มตัวลงนอนบนเตียงเมื่อไร ผ้าห่มที่คลุมช่วงล่างไว้อย่างปราณีตนี้มีตั้งแต่ตอนไหน เธอดันตัวเองลุกขึ้นมานั่งบนเตียงที่คุ้นเคยแต่ไม่คุ้นเลยว่าเปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้ เมื่อเธอตัดสินใจที่จะเมินเฉยต่อความคลุมเครือในม่านฝัน เธอหันไปเห็นหนังสือดูคุ้นตาถูกวางเอาไว้ข้างเตียง...
_______________________________________
No Roleplay
แค่เพื่อนคุยและร้อยเรียงเรื่องราวด้วยถ้อยคำที่งดงาม
If you know me, I know you.