คิดถึงในพื้นที่ของเรา (ทำได้แค่นั้นสินะ ) 🤍
การคิดถึงคน ๆ นึงในยุคที่ทุกคนเชื่อมต่อกันผ่านโลกออนไลน์อาจจะไม่ใช่ปัญหาอะไร แต่การที่ทุกอย่างง่ายและรวดเร็วไปหมดก็ทำให้เสน่ห์และความพิเศษของความคิดถึงลดลงไป การที่คนสองคนอยู่ต่างที่กัน แต่ก็ยังอยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกัน แม้บนท้องฟ้าจะมีดาวกระจัดกระจายนับไม่ถ้วน แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ที่เราสองคนจะมองไปที่ดาวดวงเดียวกันในตอนที่คิดถึงกัน
แล้ววันหนึ่ง เราจะรู้สึกเฉย ๆ กับสิ่งที่เราเคยรู้สึกแทบขาดใจ
ไม่เรียกร้อง ไม่อ้อนวอน ไม่ฟูมฟาย ไม่มีคำถาม ไม่หาคำตอบ ไม่พยายาม ไม่วิ่งตาม
ไม่ใช่ไม่รักนะ !! แต่หมดแรงแล้ว ยอมรับความจริงได้แล้ว
ถึงแม้ว่าจะยังรู้สึกอยู่ แต่มันก็ไม่ทุรนทุลายจะเป็นจะตาย เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ชีวิตมันก็เป็นของเรานี่เนอะ ไม่ว่าใครจะอยู่หรือใครจะไป สุดท้าย เราก็หายใจด้วยตัวเองอยู่ดี
การคิดถึงคน ๆ นึงในยุคที่ทุกคนเชื่อมต่อกันผ่านโลกออนไลน์อาจจะไม่ใช่ปัญหาอะไร
แต่การที่ทุกอย่างง่ายและรวดเร็วไปหมดก็ทำให้เสน่ห์และความพิเศษของความคิดถึงลดลงไป
การที่คนสองคนอยู่ต่างที่กัน แต่ก็ยังอยู่ใต้ท้องฟ้าเดียวกัน แม้บนท้องฟ้าจะมีดาวกระจัดกระจายนับไม่ถ้วน แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ที่เราสองคนจะมองไปที่ดาวดวงเดียวกันในตอนที่คิดถึงกัน
แล้ววันหนึ่ง เราจะรู้สึกเฉย ๆ
กับสิ่งที่เราเคยรู้สึกแทบขาดใจ
ไม่เรียกร้อง ไม่อ้อนวอน ไม่ฟูมฟาย
ไม่มีคำถาม ไม่หาคำตอบ
ไม่พยายาม ไม่วิ่งตาม
ไม่ใช่ไม่รักนะ !!
แต่หมดแรงแล้ว
ยอมรับความจริงได้แล้ว
ถึงแม้ว่าจะยังรู้สึกอยู่
แต่มันก็ไม่ทุรนทุลายจะเป็นจะตาย
เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว
ชีวิตมันก็เป็นของเรานี่เนอะ
ไม่ว่าใครจะอยู่หรือใครจะไป
สุดท้าย เราก็หายใจด้วยตัวเองอยู่ดี