บ่นบ่าของคุณ มีแมลงปอไหม

มีเมืองเล็ก ๆ ที่สวยและสงบสุขเมืองหนึ่ง

มีคู่รักคู่หนึ่งที่รักกันมาก ทุกวันพวกเขาจะพากันไปดูชมพระอาทิตย์ขึ้นที่ชายหาด

และไปส่งพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าที่ชายหาดตอนโพล้เพล้

.

ทุกคนที่เคยพวกเขาพบเจอจะมองด้วยสายตาอิจฉาในความรักของคนคู่นี้เสมอ

.

แต่แล้ววันหนึ่ง.......

.

เกิดอุบัติเหตุรถชนขึ้น หญิงสาวผู้โชคร้ายได้รับบาดเจ็บสาหัส

เธอนอนเงียบ ๆ อยู่บนเตียงของโรงพยาบาล

.

.

วันแล้ววันเล่า คืนแล้วคืนเล่า เธอก็ยังคงไม่ฟื้นคืนมา

ตอนกลางวัน ชายหนุ่มจะมาเฝ้าอยู่ที่หน้าเตียง ร้องเรียกคนรักของเขาเสมอทั้ง ๆ ที่เธอไม่ตอบสนองใด ๆ เลย......

.

สวดภาวนาออนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าที่โบสถ์นอกเมือง

เขาร้องไห้จนน้ำตาเหือดแห้ง ไม่มีจะไหลออกมา อีกแล้ว

.

ผ่านไป 1 เดือน .....

.

หญิงสาวยังคงหลับใหลไม่ฟื้นเหมือนเดิม

ส่วนชายหนุ่มก็ดูจะซูบเซียวขึ้นทุกวัน

แต่ก็ยังคงสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าอยู่เสมอไม่หยุด

.

แต่แล้ววันหนึ่ง.... พระผู้เจ้าก็เกิดเห็นใจในรักของชายหนุ่มและตกลงที่ประทานพรให้แก่เขา

พระผู้เป็นเจ้าได้ถามชายหนุ่มว่า “เจ้ายอมที่จะแลกพรนี้ด้วยชีวิตของเจ้าไหม”

ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเลว่า “ ผมยอมครับ”

.

พระผู้เป็นเจ้าพูดว่า “งั้นดี,ฉันจะให้คนรักของเจ้าฟื้นขึ้นมา

แต่เจ้าต้องแลกกับการกลายเป็นแมลง ปอ

เป็นเวลา 3 ปี เจ้าจะตกลงยอมไหม”

.

ชายหนุ่มได้ฟังดังนั้นแต่ก็ยังคงยืนยันคำตอบเดิม “ผมยอมครับ”

.

ฟ้าสางแล้วชายหนุ่มได้กลายเป็นแมลงปอสวยงามตัวหนึ่ง

เขาบอกลาพระผู้เป็นเจ้าแล้วรีบบินกลับไปที่โรงพยาบาล หญิงสาวฟื้นขึ้นมาแล้วจริง ๆ มีนายแพทย์หนุ่มยืนอยู่ข้าง ๆ เธอ

คุยเรื่องอะไรกันสักอย่างหนึ่ง

แต่ช่างเสียดายที่เขาไม่สามารถที่จะได้ยิน

.

หลายวันผ่านไป....

.

หญิงสาวแข็งแรงพอที่จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้วแต่เธอดูไม่มีความสุขเลยเธอออกตะเวณหาข่าวคราว ของชายหนุ่ม แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าชายหนุ่มหายไปอยู่ที่ไหน

หญิงสาวยังไม่ละความพยายามที่จะตามหาชายคนรักของเธอ

.

ชายหนุ่มซึ่งอยู่ในร่างของเจ้าแมลงปอ

ได้แต่บินวนเวียนอยู่รอบตัวหญิงสาวไม่ห่างแต่ทว่าเขาไม่สามารถที่จะส่งเสียง

.

ไม่สามารถโอบกอดเธอเขาทำได้แค่เพียงเฝ้ามองดูหญิงสาวไม่ให้คาดสายตาเท่านั้น

.

ฤดูร้อนผ่านไปแล้ว....

.

ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดใบไม้ปลิวร่วงหล่นจากต้นไม้ใหญ่

เจ้าแมลงปอจำต้องจากที่นี่ไปแล้ว..

นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ เขาจะได้บินมาเกาะที่บ่าของหญิงสาว

เขาอยากใช้ปีกของเขาลูบใบหน้าของหญิงสาว

อยากใช้ปากเล็ก ๆ

จูบที่หน้าผากแต่อย่างไรก็ดีร่างเล็กบอบบางในคราบของแมลงปอก็ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาวได้แค่พริบตา...

.

ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือน...

.

เจ้าแมลงปอรีบบินกลับมาหาคนรักของเขาเพื่อจะพบว่าร่างอันคุ้นตานั้นบัดนี้ได้ยืนเคียงคู่อยู่กับชายรูปร่างสันทัดคนหนึ่ง

ภาพ ๆ นั้นทำให้เจ้าแมลงปอเกือบจะบินตกลงมาจากอากาศเลยทีเดียว

.

ชาวบ้านต่างกล่าวขานถึงเรื่องอุบัติเหตุที่ทำให้หญิงสาวได้รับบาดเจ็บสาหัสทำให้ได้พบกับแพทย์หนุ่มที่น่ารัก และ ใจดี คนนั้น

และยังกล่าวถึงความรักของคนทั้งคู่ที่เหมือนถูกกำหนดมาอย่างไรอย่างนั้น

.

แน่นอนพวกเขายังคงพูดถึงหญิงสาวที่สดใสร่าเริงขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากมายนักเจ้าแมลงปอรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก...

.

หลังจากนั้นไม่กี่วัน

.

แมลงปอเห็นแพทย์หนุ่มผู้นั้นพาคนรักของตนไปชายทะเลเพื่อดูพระอาทิยต์ขึ้นพลบค่ำก็อยู่ที่ชายหาดเพื่อดูพระอาทิตย์ตก

แต่สำหรับเขาแล้วนอกจากบินมาเกาะที่บ่าของหญิงสาวแล้ว

เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ....

หน้าร้อนของปีนี้ช่างยาวนานนักเจ้าแมลงปอบินต่ำลง ๆ ทุกวันด้วยความรู้สีกที่เจ็บปวดเขาไม่มีเรี่ยวแรงเพียงพอที่จะบินเข้าใกล้หญิงอันเป็นที่รักท่าทางการพูดคุยกันอย่างสนิทสนมของคนทั้งคู่ เสียงหัวเราะอย่างมีความสุขของทั้งคู่ ทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งนัก....

.

ย่างเข้าฤดูร้อนของปีที่ 3......

.

เจ้าแมลงปอไม่ค่อยไปเฝ้าดูคนรักของเขาแล้ว

บ่าของเธอบัดนี้ถูกโอบกอดด้วยมือของแพทย์หนุ่ม ใบหน้าถูกประทับจูบอย่างเบา ๆ จากเขาผู้นั้น

ดูท่าทางแล้วไม่มีทางเลยที่หญิงสาวจะมีเวลาที่จะไปคิดถึงแมลงปอที่เจ็บปวดตัวหนึ่งยิ่งไม่มีทางที่จะไปคิดถึงอดีตสิ่งที่ผ่านไป...

.

วันครบรอบปีที่ 3 ที่พระผู้เป็นกำหนดไว้ใกล้มาถึงแล้ว

.

คนรักของเจ้าแมลงปอกับนายแพทย์หนุ่มได้จัดพิธีแต่งงานขึ้นในวันสุดท้ายนั้นเอง

เจ้าแมลงปอค่อย ๆ บิน

เข้าไปในโบสถ์ และไปเกาะที่บ่าของพระผู้เป็นเจ้า

.

เขาได้ยินเสียงของคนรักที่ดังมาจากข้างล่างตอบรับคำสาบานของพระผู้เป็นเจ้าว่า

“ฉันยอมรับ”

เขาเห็นแพทย์หนุ่มคนนั้นสวมแหวนให้คนรักของเขา

ตามด้วยจุมพิตที่แสนหวานของคนทั้งคู่

.

เจ้าแมลงปอปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมา

พระผู้เป็นเจ้าถามแมลงปอว่า “เจ้ารู้สึกเสียใจไหม”

เจ้าแมลงปอเช็ดน้ำตาแล้วตอบว่า “เปล่า”

พระผู้เป็นเจ้าถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า

“งั้นพรุ่งนี้เจ้าก็ได้กลับเป็นเจ้าคนเดิมแล้ว”

เจ้าแมลงปอส่ายหน้าอย่างช้า ๆ ก่อนตอบว่า “

ขอผมเป็นแมลงปออย่างนี้ไปตลอดชีวิตเถอะครับ”

...................................................................................

บางบุพเพ หรือชะตาได้ถูกกำหนดมาเพื่อที่ต้องสูญเสียไป

บางบุพเพ ตอนจบไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด

รักคน ๆ หนึ่ง ไม่จำเป็นต้องได้รับรักตอบ

แต่ .......

เมื่อได้รับรักจากใครคนหนึ่งเราต้องดูแลรักษามันไว้อย่างดี